odrzucenie-spadkud Najwyższy w składzie siedmiu sędziów na wniosek Pierwszej Prezes Sądu Najwyższego prof. Małgorzaty Gersdorf wydał niniejszą sygnaturę odpowiadając na dwa zagadnienia prawne w zakresie prawa spadkowego będące przedmiotem sporów w doktrynie i judykaturze.

Pierwsze dotyczyło oświadczenia rodziców w imieniu dziecka o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, co miało szczególne znaczenie w sytuacji, gdy długi wyczerpują lub przewyższają wartość aktywów spadku, do którego została powołana osoba małoletnia.

Drugie zagadnienie zaś dotyczyło terminu do złożenia tego oświadczenia. Sąd Najwyższy niniejszą uchwałą stwierdził, iż złożenie przez rodziców w imieniu małoletniego dziecka oświadczenia o odrzuceniu spadku jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka. Zatem zastosowanie ma tutaj art. 101 §3 kro, który stanowi, że rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko. Wobec tego w przypadku chęci skutecznego odrzucenia spadku
wymagana jest zgodą sądu opiekuńczego – należy wystosować wniosek do sądu opiekuńczego o możliwość złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku. Natomiast w odniesieniu do terminu przewidzianego w art. 1015 §1 k.c., stanowiącego, że oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania, to termin ten nie może skończyć się przed prawomocnym zakończeniem postępowania o zezwolenie na złożenie przez małoletniego spadkobiercę oświadczenia o odrzuceniu spadku. Po prawomocnym zakończeniu tego postępowania oświadczenie małoletniego powinno być złożone niezwłocznie, chyba że termin ten jeszcze nie upłynął. Ma to doniosłe skutki z tego względu, że wyklucza sytuację, gdy spadkobierca małoletni jest w gorszym położeniu niż ci spadkobiercy, którzy w celu złożenia stosownego oświadczenia nie muszą dokonywać dodatkowych czynności.